Het was 2011. Jesseke werkte bij gemeente Haarlem toen ze door de voormalige voorzitter van het College van Bestuur werd gevraagd om bij Dunamare aan de slag te gaan. De overstap naar het onderwijs sprak haar gelijk aan. “Mijn werk bij de gemeente voelde al aardig maatschappelijk verantwoord, maar in het onderwijs kun je écht iets betekenen. Het was voor mij een heel logische stap.” Jesseke vergelijkt de onderwijsgroep van toen met een snoepjeswinkel. “Op het gebied van communicatie was het flink pionieren. Ik zag overal kansen waar ik dolgraag mijn tanden in wilde zetten. Tegelijkertijd was mijn start allesbehalve rustig. Een van onze scholen moest sluiten en die boodschap moest ik op mijn tweede werkdag delen. Communicatief gezien is het een hele klus geweest om het in goede banen te leiden.” In de jaren die volgden, stond Jesseke wel vaker voor hete vuren. Of zoals zij het liever noemt: communicatieve uitdagingen. “Elk ‘dieptepunt’ heeft ook een andere kant. Want juist dat soort momenten kunnen inhoudelijk heel interessant zijn. Bij alle beslissingen heb ik me laten leiden door mijn eigen normen en waarden: transparant zijn en de doelgroep meenemen in het proces.” 

Groot bereik 

Hoewel er soms aardig wat ballen in de lucht te houden waren, stond Jesseke er niet alleen voor. “Naast mijn directe collega’s van het Bestuurs- en Servicebureau heb ik ook onwijs fijn samengewerkt met externe bureaus. Die blik van buiten was altijd heel waardevol. Ik waardeer het dat ik die ruimte vanuit Dunamare heb gekregen. Daardoor was het echt mogelijk om bergen werk te verzetten!” Door de jaren heen is Jesseke getuige geweest van veel strategische en onderwijskundige veranderingen. “Als je bij ons op de scholen kijkt, zijn er de afgelopen jaren zulke mooie initiatieven ontstaan. Hartverwarmend!” Die initiatieven worden volop gedeeld op de sociale media-kanalen van Dunamare. “De communicatie is meer geborgd op de scholen, waardoor wij beter voor het voetlicht kunnen brengen. Toen ik LinkedIn initieerde, hadden sommigen zoiets van: is dat wel nodig? Maar inmiddels is het een hartstikke mooi Dunamare-kanaal mét een groot bereik.” 

Kippenvel 

Het bijdragen aan verbinding ziet Jesseke als een ander hoogtepunt. “Het is mooi om te zien dat we als Dunamare-collega's meer dezelfde taal spreken. En dat de directeuren nauw samenwerken in een hecht Directieteam. Ze kunnen zich kwetsbaar opstellen en onderling vraagstukken bespreken. Maar ook andere collega’s van de scholen weten elkaar steeds beter te vinden. ” Met een glimlach blikt ze terug. “Het begon allemaal met een studiedag om de 1.800 collega’s te laten ervaren hoe het is om bij een grote onderwijsgroep te werken. Dat was best spannend. Tijdens de introductiefilm hoorden we gejuich in de zaal. Zo’n mooi moment! Ik krijg er nog kippenvel van. Uiteindelijk zijn die studiedagen geëvolueerd naar de Dunamare Academie. Een mooie plek voor verbinding en het delen van verhalen.” Dat laatste ziet Jesseke als de rode draad in haar werk. “De grote verhalen, maar vooral ook de kleine. Die ene collega die net dat stapje meer doet om een leerling binnenboord te houden. Of een medewerker die droge stof tot de verbeelding laat spreken. Dat is toch prachtig? Het is altijd mijn drijfveer geweest om te laten zien hoe mooi het is om in het onderwijs te werken en iets voor jongeren te betekenen.”  

Blijven delen 

Naast verhalen vertellen, was een groot deel van haar rol het ondersteunen van het College van Bestuur. “Ik heb veel vertrouwen en ruimte gekregen van Henk Post en April van Loenen, waardoor het een ontzettend fijne samenwerking is geweest. De laatste jaren stond die voor een groot deel in het teken van de strategische koers. Die staat nu als een huis; daar ben ik erg trots op. Hoewel afscheid nemen lastig is en ik mijn collega’s zeker ga missen, laat ik Dunamare vol vertrouwen los. De scholen zijn solidair met elkaar, er is een sterk Bestuurs- en Servicebureau dat op allerlei vlakken ondersteund én er is een stevige strategische koers.” Dat die koers geen loze woorden op papier zijn, blijkt wel uit het laatste project dat Jesseke ontwikkelde: een koffietafelboek met verhalen uit de praktijk. “Deze sluiten aan op de pijlers van de koers en daarin komt voor mij alles samen. Ik neem afscheid, maar ik hoop dat al deze mooie verhalen gedeeld blijven worden. Aan de keukentafel, op het schoolplein of in de personeelskamer.”